Ik zou mezelf omschrijven als een behoorlijk harmonieus persoon. En toch zit ook ik regelmatig in “conflict”. Is dat gek? Niet echt.
We beschouwen het woord conflict vaak als iets groots en bedreigends. Iets dat er pas is wanneer de situatie echt geëscaleerd is. Maar in de praktijk begint conflict vaak veel kleiner. Eigenlijk leven we de hele dag met kleine conflicten.
Denk aan een collega met wie je continu in hetzelfde meningsverschil belandt. Gesprekken met een bewoner die je steeds meer uit de weg gaat. Overleggen waar een bepaald issue maar blijft terugkomen, zonder dat je verder komt. Of contact dat voor de zekerheid alleen nog maar per mail gaat en waarbij steeds meer mensen moeten meelezen.
Situaties waarvoor je niet direct een mediator inschakelt. Want: “laten we het vooral niet groter maken dan het is.”
Maar door er niks aan te doen, wordt het vaak vanzelf groter dan het is. Het stapelt op, vertraagt, frustreert.
Tot het moment dat je helemaal niet meer in gesprek wil. Of wanneer gesprekken niet meer per mail, maar via juristen gaan. Er een boze mail naar een leidinggevende of naar de krant is gestuurd. En dan ben je eigenlijk te laat.
Herken je deze signalen?
🔹 Communicatie die steeds formeler of afstandelijker wordt
🔹 Terugkerende frustratie in bepaalde overleggen en gesprekken
🔹 Een onderwerp waar maar geen besluit over wordt genomen
🔹 Personen die je uit de weg gaat
Dit zijn signalen dat het beter kan. Maar zonder interventie waarschijnlijk slechter wordt.
De vraag is daarom niet: heb je een conflict?
Maar vooral: wil je voorkomen dat frictie écht vervelend wordt?
Een onafhankelijke blik op het juiste moment kan helpen om patronen te doorbreken en het gesprek weer de goede richting op te krijgen. Daarvoor hoeft niet altijd direct een formele mediation te worden gestart. Soms is het al helpend om een onafhankelijke derde mee te laten kijken of een gesprek te laten begeleiden.
Vanuit Publyon Som help ik organisaties bij het begeleiden van complexe gesprekken, omgevingstrajecten en conflicten.
